Başlangıçta kursiyer sürekli klavyeye bakar. Perde yeri henüz elde yerleşmemiştir. Bu doğal bir aşamadır ama kalıcı hâle gelirse iki büyük engel yaratır. Birincisi nota okumaktır; göz aynı anda hem nota hem klavye takip edemez. İkincisi topluluk çalmaktır; şefe ve diğer icracılara bakamayan kursiyer uyum kuramaz.
Klavyeye bakmadan çalma, teknikten önce gelen bir hedeftir.
Geçiş yavaş yapılır. Önce bilinen kısa bir cümle seçilir ve gözler kapalı çalınır.
Hatalar başta çoğalır; bu kaybedilmiş bir ilerleme değil, kulağın devreye girmesidir. Sonra aynı cümle nota takip edilerek çalınır ve göz yalnız notada kalır. Her hafta bir cümle daha eklenir ve dağarcık büyür. Birkaç ay sonra el, sık kullanılan bölgelerde bakmaya ihtiyaç duymaz.
Gözler kapalı çalışırken çalgının dizdeki konumu daha da önemli hâle gelir; kayan bir ud, el hafızasının kurduğu bütün mesafeleri bozar. Bu çalışma sırasında nota sehpası göz hizasına alınır; sehpa alçakta kalırsa göz aşağı iner ve klavyeye bakma alışkanlığı geri gelir. Derslerimizde klavyeye bakmadan çalma, bilinen kısa cümlelerle ve kademeli olarak alıştırılır.