Türk müziğinde eser aktarımı geleneksel olarak meşk yoluyla yapılmıştır. Meşk, hocanın çalması ve öğrencinin duyarak tekrarlamasıdır. Bu yöntem üslubu, süslemeyi ve tavrı taşır; bunlar notaya tam yazılamaz. Nota ise yapıyı, ölçüyü ve ezgi iskeletini kesin biçimde kaydeder.
Meşk olmadan nota kuru bir iskelet kalır. Nota olmadan meşk ise hafızaya bağımlı ve kırılgan olur. İki yöntem birlikte kullanılır. Uygulamada sıra şöyledir: eser önce dinlenir, sonra notadan okunur, en son meşkle düzeltilir.
Düzeltme aşamasında nota üzerine üslup işaretleri eklenir. Bu işaretler kursiyerin kendi notudur ve baskıda bulunmaz. Meşk sırasında hoca cümleyi bölerek verir; kursiyerin tek seferde alabileceği uzunluk genellikle iki ile dört ölçü arasındadır. Meşkle alınan bir eser aynı hafta içinde tekrarlanır; aradan uzun süre geçtiğinde üslup ayrıntıları hafızadan en önce silinen bölüm olur.