Ud, tek sesli bir müzik geleneği içinde gelişmiştir. Çalgı üzerinde çok ses kullanmak alışılmış değildir. Yine de yirminci yüzyılda bazı icracılar bu yola girdi.
İki yöntem kullanılır. Birincisi iki telin aynı anda vurulmasıdır.
İkincisi arpejdir; sesler arka arkaya ama hızla verilir. Arpej udun yapısına daha uygundur; tel gerilimleri farklıdır ve aynı anda vuruş dengesizlik yaratır. Ayrıca makam müziğinde aralıklar eşit bölünmemiştir. Batı armonisinin akorları bu aralıklarla her zaman uyuşmaz.
Çok ses, armoni olarak değil renk olarak kullanılır. Karar sesinin altına eklenen bir alt ses, cümleyi kapatmaya yeter. Alt ses eklenirken boş tel tercih edilir; boş tel hem daha parlak duyulur hem de sol eli ezgi için serbest bırakır. Bu denemeler kayıt ortamında daha rahat değerlendirilir; canlı çalarken iki sesin dengesi icracının kulağına olduğundan daha dengeli gelir.